در هم آمیختن المان‌های موسیقی مشرق و مغرب

انور به تشویق پدرش از 10 سالگی به یادگیری عود در مدرسه ملی موسیقی تونس و نزد استاد مجرب علی سریتی پرداخت و در پانزده سالگی با ارکسترهای محلی همکاری کرد. در شروع کار تمرکز او روی موسیقی عربی بود و به تدریج از المان سبک‌های دیگر مانند جاز و نیوایج نیز استفاده کرد.

انور براهم از سن پانزده سالگی در ارکسترهای محلی و کوچکتر می‌نواخت؛ در هجده سالگی تصمیم گرفت تا موزیک را به عنوان حرفه اصلی خود انتخاب کند. در همان زمان، آموزش خصوصی موسیقی سنتی و کلاسیک را نزد علی سریتی آغاز کرد.

در سنین نوجوانی او به همنوازی در مجالس شادی و عروسی پرداخت. موسیقی سنتی عربی بیشتر برای سرگرمی و مراسم شادی و عروسی در نظر گرفته می‌شد. این همنوازی دیگر رضایت‌بخش او نبود. بنابراین او شروع به نوشتن چندین قطعه کرد و کنسرت‌های تکنوازی ترتیب داد که مورد توجه مردم و رسانه‌ها قرار گرفت. وی توانست با سعی در آمیختگی کیفیت‌ها و اِلمانهای مشرق و مغرب مخصوص به موسیقی عرب و با یک دید غیر نوستالژیک شرقی و در عین حال امروزی، موزیک منحصربه ‌فرد خود را بیافریند.

کسب جایزه ملی موزیک تونس و ساخت قطعاتی برای سینما و تئاتر

در سال ۱۹۸۱علاقه‌ او به تجربه‌های جدید در زمینه موسیقی مدرن باعث سفر به پاریس برای ملاقات با نوازندگان بی‌شمار فرانسوی شد که این سفر چهار سال به طول انجامید. او در پاریس موفق به ساختن قطعاتی برای تئاتر و سینمای تونس شد. از جمله این آثار می‌توان به موسیقی متن نمایش «رقص باله» اثر موریس بژار و موسیقی متن فیلم «هانا» به کارگردانی کوستا گاوراس اشاره کرد.

او در سال ۱۹۸۵ به تونس بازگشت. دعوت به فستیوال کارتاگو سبب آشنایی او با نوازندگان جاز فرانسوی، ترک و تونسی شد و با همین افراد پروژه ۸۵ را آغاز کرد، پروژه‌ای که جایزه ملی موزیک تونس را نصیب او کرد.

او در سال‌های بعد نیز همواره در پروژه‌های مختلفی شرکت داشت و همین امر او را به ریشه‌های موسیقایی‌اش بازگرداند. براهم مدتی با یک گروه کوچک و بر روی یک تخت با ساختار اصلی و سنتی موسیقی عربی کار کرد. تختی که بر آن یک ارکستر موزیک سنتی متشکل از سولیست‌ها، تکنوازان و بداهه نوازان نشسته و می نواختند.

او بدین طریق قصد داشت صمیمیت موزیک مجلسی عرب را زنده نگاه دارد و توانست در سال ۱۹۸۸ در فستیوال کارتاگواز این بابت باز یک موفقیت بزرگ دیگر کسب کند.

همکاری با کمپانی EMC و دریافت جایزه اکوجاز

انور براهم طی سفری به کانادا و امریکا با مانفرد ایشر تهیه‌کننده نشر موسیقی EMC که در ارائه کارهای نو، آوانگار جاز و نیوایج شهرت داشت، آشنا شد که نتیجه‌ آن چندین آلبوم مشترک بود. اولین آلبوم مشترک در سال ۱۹۹۱ با همکاری نوازندگانی از کشور ترکیه چون شبیر سلمی و لاسر حسنی به بازار آمد.

آلبوم دومش با بارباروس ارکوز نوازنده کلارینت ضبط شد. در سال ۱۹۹۴ براهم آلبوم «مدار» را ارائه کرد که با نوازنده ساکسیفون نروژی یان کارباروک و نوازنده طبل پاکستانی شوکت حسین اجرا شده بود.

آلبوم چهارم او «خمس» در سال ۱۹۹۵ با همکاری نوازنده آکوردئون ریچارد گالیانو تهیه شد. در این آلبوم شبیر سلمی نوازندگی ویلن را به عهده داشت. او همچنین با نامیان عرصه موسیقی چون باس‌نواز پاله دنیلسون و نوازنده آکوردئون ژان‌لوئی

‌ماتیی‌یه به همکاری پرداخته‌است.

انور براهم به دلیل توانایی خود در تلفیق موسیقی جاز غربی در موسیقی مدیترانه و شرق، یک موسیقی‌دان معروف جهانی محسوب می شود. وی در سال ٢٠١٠ موفق به دریافت جایزه اکوجاز شد.

براهم در سبک جاز پیشتاز است چون فراتر از آن می‌نوازد

موسیقی انور براهم در طبقه‌های موسیقی موجود نمی‌گنجد. این قابلیت نداشتن برای طبقه‌بندی، وجه تمایز موسیقی او شده است. چرا که او به عنوان موسیقی‌دانی که گونه‌ کارهایش از جاز تا موزیک جهانی تعریف شده، برای محیط موسیقایی و تاثیرگذاری موسیقی خود نوعی آزادی نامتعارف برگزیده است. علی‌رغم اینکه معمولاً در میان ارکسترهای غول‌آسا جایی برای عرضه کار تکنوازی نیست، با این حال براهم با صبر، جای خود را به این مکانها باز کرده است.

روزنامه گاردین درباره او نوشته است: «براهم در سبک جاز پیشتاز است چون فراتر از آن می‌نوازد.»

اما هم‌اکنون ایرانی‌ها شاهد اجرای انور براهم در تالار وحدت خواهند بود. اجرایی که در روزهای 29 و 30 بهمن‌ماه از سوی بخش بین‌الملل بیست و نهمین جشنواره موسیقی فجر ترتیب داده شده است.

"ایسنا"