در آيه هاي من

چشم هاي زيباي تو

ناپيداست

در آيه هاي من

پيچ و تاب اندامت ناپيداست

در آيه هاي من

صداي مهربانت

با پرنده ها به تابستان کوچ کرده

و برف

اين برف و اين آسمان شگرف

روي خاطره هاي تو را

سفيد مي کنند

(عباس معروفی)

 من هرگز نخواستم از عشق افسانه اي بيافرينم،

باورکن...

از گلی که نچیده ام

عطری به سرانگشتم نیست

خاری در دل است...

"شمس لنگرودی"

عشق

در شبي طوفاني

به خانه ات يورش آوردند

و هر آنچه يادگار مانده بود از عشق و دیار ما

به تاراج بردند

حلقه، خواب، گردنبند را

النگو، زمزمه، تبسّم را .

در غروبي مه آلود،

در خياباني عمومي دوره ات كردند

به خاطر شعرهای من

چمدان دستي ات را بردند

زماني كه ترا به بند كشيدند

نامه و بوسه و عطر را

و آه و عكس و فرياد و فضيلت ما را با خود بردند

اما نه در آن خانه 

نه در آن خيابان

و نه در آن زندان

نه با بردن

و نه با به بند كشيدن

نتوانستند و نشد

ذره اي از عشق ما را به تاراج برند .

نوشتن

چكهاي روشنایی

برظلمت معنا چکید

اندوهم گُرگرفت...

در کنارش عشق ترا نوشتم .

حتی با عمیق ترین گریه نمی توانم

غلظت این بغض جا مانده از تو را

به جاده مه آلودِ

پشت این شعر بپیچم و

خالی شوم ،

من از تو خالی نمی شوم

حتی با عمیق ترین گریه ......

کامران رسول زاده

کسی که مصرع بی سرپناهـــــــم را بغل کرده ــ
نشسته توی چشمانــم نگاهـــــــــم را بغل کرده

کسی که بین موهایم به رنگ "گندم" عادت کرد ــ
"هبوطش" را نفهمید و "گناهــــــــم" را بغل کرده

نشستم پای این کُنده که دودش را به خـوردم داد
ورم کرده گلویم بس که آهــــــــــــــم را بغل کرده

پلنگ وحشی چشمم به تو درآب چنگ انداخت ــ
من از این برکه بیزارم که ماهـــــــــم را بغل کرده!

تحصن میکنی در من، برایم شرط بگــــــــــذاری ــ
تو یک مشروطه خواهی که سپاهــم را بغل کرده

دلم را بُر نزن دیگر، نمیفهمی چه خوشــــحالم ــ
که آخر "بی بیِ" چشم تو "شاهم" را بغل کرده!

دوباره دزدکی "گیــــــلاس" میچینم زمانیــــکه ــ
لبت لب های سرخ ِ روسیاهــــــــم را بغل کرده

از اینکه جاده هــــــا بویِ تورا دارند فهمــــــیدم ــ
خیابان های آغوش ِ تو راهــــــــــــم را بغل کرده!

فائزه محمودی

سینما «تک» خانه هنرمندان ایران با نمایش فیلم «جاده» عباس کیارستمی افتتاح شد.

به گزارش خبرنگار سینمایی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، عصر دوشنبه 28 مردادماه، در سالن استاد «فریدون ناصری» خانه هنرمندان ایران، فیلم «جاده» به نمایش درآمد و سینما «تک» با حضور هنرمندانی چون عباس کیارستمی، خسرو سینایی، محمد متوسلانی، مجید سرسنگی، محمد رضا اصلانی، محمدرضا درویشی و ... آغاز به کار کرد.

زندانی می خندید، شاید به زندانی بودن خویش و شاید به آزاد بودن ما،

راستی زندان کدام سوی میله هاست؟

" چگوارا "

و گفت: عمل کن و چنان عمل کن که هیچکس نیست در زمین بجز تو

و هیچکس نیست در آسمان بجز او.

و گفت: این روزی چند که مانده است این را غنیمتی بزرگ شمر

و اینقدر عمر که در پیش داری در صلاح گذار تا بیامرزند آنچه از تو بگذشته است.

"عطار- تذکرة الاولیاء"

فهرست پردرآمدترین نویسندگان جهان در سال گذشته از سوی نشریه اقتصادی "فوربس" اعلام شد.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مجله فوربز طبق سنت هرسال پردرآمدترین نویسندگان جهان را درحالی اعلام کرد که چهره‌های سرشناسی چون «استفن کینگ»، «جی.کی رولینگ» و «دنیل استیل» در میان آنها به چشم می‌خورد.

 A certain man planted a rose and watered it faithfully and before it blossomed, he examined it.

He saw the bud that would soon blossom, but noticed thorns upon the stem and he thought, "How can any beautiful flower come from a plant burdened with so many sharp thorns? Saddened by this thought, he neglected to water the rose, and just before it was ready to bloom... it died.

So it is with many people. Within every soul there is a rose. The God-like qualities planted in us at birth, grow amid the thorns of our faults. Many of us look at ourselves and see only the thorns, the defects.

We despair, thinking that nothing good can possibly come from us. We neglect to water the good within us, and eventually it dies. We never realize our potential.

Some people do not see the rose within themselves; someone else must show it to them. One of the greatest gifts a person can possess is to be able to reach past the thorns of another, and find the rose within them.

Help others to realize they can overcome their faults. If we show them the "rose" within themselves, they will conquer their thorns. Only then will they blossom many times over.

ترجمه ،در ادامه مطلب بخوانید....

 چه گویم ؟ چه گویم ز غم ها که دوش
من و آسمان، هر دو، شب داشتیم
به امید مردن به پای سحر
من و تیره شب ، جان به لب داشتیم
من و آسمان ، هر دو ، شب داشتیم
مرا دل سیاه و ورا چهره تار
ورا دیدهٔ اختران سوی راه
مرا اختر دیدگان اشکبار
شب تیره را دشت تاریک بود
 مرا تیرگی بود در جان خویش
من از دوری ماه بی مهر خود
شب از دوری مهر تابان خویش
شب تیره را روز روشن رسید
 مرا تیرگی همچنان باز ماند
کتاب شب تیره پایان گرفت
مرا داستان در سر آغاز ماند 

سیمین بهبهانی

هم از سکوت گریزان، هم از صدا بیزار
چنین چرا دلتنگم؟ چنین چرا بیزار

زمین از آمدن برف تازه خشنود است
من از شلوغی بسیار رد پا بیزار

قدم زدم! ریه هایم شد از هوا لبریز
قدم زدم! ریه هایم شد از هوا بیزار

اگر چه می‌گذریم از کنار هم آرام
شما ز من متنفر، من از شما بیزار

به مسجد آمدم و نا امید برگشتم
دل از مشاهده‌ی تلخی ریا بیزار

صدای قاری و گلدسته‌های پژمرده
اذان مرده و دل‌های از خدا بیزار

به خانه‌ام بروم؟! خانه از سکوت پر است
سکوت می‌کند از زندگی مرا بیزار

تمام خانه سکوت و تمام شهر صداست!
از این سکوت گریزان، از آن صدا بیزار

فاضل نظری

اگرچه آسمانم ابر پوشيده‌ است اما حال من خوب است
دو دريا از دو چشمم زار جوشيده ‌است اما حال من خوب است

نپرس از من كه تنهايم چرا با سايه‌ی ديوار می‌خندم
گلويم شوكران از دوست نوشيده‌‌‌‌ است اما حال من خوب است

جوابی نيست پشت پرسش چون و چرای بود و نابودم
چه شيون‌ها كه از نايم خروشيده‌ است اما حال من خوب است

بيا ای مرگ! اين تن سهم تو، من عين روحم سر به سر عشقم
فلک در نفی من بسيار كوشيده‌ است اما حال من خوب است

مریم جعفری اذرمانی

دیشب دوباره از تو چه پنهان دلم گرفت

باران وزید سمت درختان دلم گرفت 

یک عابر از حوالی شعرم عبور کرد

دستی تکان نداد و پس از آن، دلم گرفت 

دیدم تو از لجاجت شیطان گرفته ای

من هم برای غفلت انسان دلم گرفت 

می شد برای لذت دنیا دروغ گفت

از دست این شقاوت انسان دلم گرفت 

می خواستم که با تو کمی درد دل کنم

دیدم غزل رسیده به پایان دلم گرفت

(فاطمه آقا براري)

ما را رها کنید در این رنج بی‏حساب
با قلب پاره پاره و با سینه‏ای کباب
عمری گذشت در غم هجران روی دوست
مرغم درون آتش، و ماهی برون آب
حالی، نشد نصیبم از این رنج و زندگی
پیری رسید غرق بطالت، پس از شباب
از درس و بحث مدرسه ام حاصلی نشد
کی می‏توان رسید به دریا از این سراب
هرچه فراگرفتم و هرچه ورق زدم
چیزی نبود غیر حجابی پس از حجاب
هان ای عزیز، فصل جوانی بهوش باش
در پیری، از تو هیچ نیاید به غیر خواب
این جاهلان که دعوی ارشاد می کنند
در خرقه شان به غیر منم تحفه‏ای میاب
ما عیب و نقص خویش، و کمال و جمال غیر
پنهان نموده‏ایم، چو پیری پس خضاب
دم در نیار و دفتر بیهوده پاره کن
تا کی کلام بیهده گفتار ناصواب

روزگاری است که دنبال کلیدند همه

قـفـل‌تر باش مرا...

"سید علی میرافضلی"

بالاخره پس از دو سال مجموعه “چشمانمان به تاریکی عادت می کنند” مجوز گرفت و در نمایشگاه کتاب اردیبهشت۹۲ به بازار کتاب عرضه شد.

این مجموعه نخستین مجموعه شعر شاعر جوان فاطمه(سمیرا) قطب است که سی و سه قطعه از شعرهای سپید او را در بر گرفته و توسط انتشارات “سوره مهر”  در پنجاه و سه صفحه منتشر شده است.  شعرهای این دفتر به لحاظ ضعف و قوت یکدست نیستند اما آنچه که درتقریبا همه این شعرها بیشترین نمود را دارد تلاش شاعر برای استفاده از ظرفیتهای زبان روزمره است،

تا جایی که شاید بتوان نمود و برجستگی فوق(تلاش برای….) را به عنوان شاخص محک کارها در نظر گرفت و نشان داد هر جا که این ظرفیتها به سمت ارتقاء زبان بالفعل شده ما را دست کم با گزاره های موفقی روبه رو کرده و هرجا که با تنزل شعر به زبان روزمره مواجه بوده ایم،کار به مثالی برای ساده انگاری رایج در شعر امروز تبدیل شده است….
البته ناگفته نماند که سمیرا و این کتاب(چشمهایمان به تاریکی عادت می کنند) را می شد دور از نگاهی چنین سختگیر به زبانی دیگر هم معرفی کرد،شعر او از بسیاری از کسانی که آنگونه و با آن زبان معرفی می شوند قوی تر و موفق تر است….
پیش از این کتاب و در سالهای گذشته غزل ها و بعضا سپیدهایی از او را در مجله های ادبی و در نشریات دانشجویی و مطبوعات محلی (به ویژه در استان مرکزی) خوانده بودم. خروجی آن شعرها در ذهن من امیدی بود که حالا در این مجموعه  بالفعل شده است و…
خروجی این شعرها نیز در ذهن من امید است؛امید به اینکه “سمیرا”در ادامه، نور پنهان شده در پستوی خانه را پیدا کرده و نگذارد چشمانش به تاریکی عادت کند….

"مجله الکترونیکی عقربه"

A story tells that two friends were walking through the desert. During some point of the journey they had an argument, and one friend slapped the other one in the face. The one who got slapped was hurt, but without saying anything, wrote in the sand: "TODAY MY BEST FRIEND SLAPPED ME IN THE FACE

They kept on walking until they found an oasis, where they decided to take a bath. The one, who had been slapped, got stuck in the mire and started drowning, but the friend saved him. After the friend recovered from the near drowning, he wrote on a stone: "TODAY MY BEST FRIEND SAVED MY LIFE

The friend who had slapped and saved his best friend asked him, "After I hurt you, you wrote in the sand and now, you write on a stone, why

The other friend replied: "When someone hurts us, we should write it down in sand where winds of forgiveness can erase it away. But, when someone does something good for us, we must engrave it in stone where no wind can ever erase it

LEARN TO WRITE YOUR HURTS IN THE SAND, AND TO CARVE YOUR BENEFITS IN STONE

ترچمه ،در ادامه مطلب بخوانید......

پیش من بنشین ولی چیزی نپرس از شادی ام
دلخوشم هر لحظه با غم های مادر زادی ام !
گرد و خاک درد با هر سرفه ام رو می شود
دوستان ! من وارث گنجینه ی اجدادی ام !
برق آذر می جهد از سایه ی اردیبهشت
بهمن سردی ست آن سوی تب مردادی ام !
من همان سرباز مجروحم که می پرسد مدام
کو تنم ؟ کو میهنم ؟ کو خانه و آبادی ام ؟
با زغالی می نویسم روی هر دیوار شهر:
” در قفس محبوسم اما عاشق آزادی ام ! “

"سعید توکلی"

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، تعداد نویسندگان صاحب‌نامی که درباره‌ی چگونه نوشتن در ژانر‌های مختلف ادبی قلم زده‌اند، کم نیست؛ در ادامه گزیده‌ای از توصیه‌های سودمند معروف‌ترین چهره‌های ادبی را در چند بخش اصلی می‌خوانید:

نجمه عزیز:

امروز روز تولد توست آرزومندیم که سال های سال سلامت و شاد باشی و لحظه لحظه هایت مملو از عشق و مهربانی باشد.

خدای اطلسی ها با تو باشد

پناه بی کسی ها با تو باشد

تمام لحظه های خوب یک عمر

بجز دلواپسی ها با تو باشد

 از طرف دوستان وبلاگ.

۱۷ مرداد ۱۳۹۲

گرچه می گویند این دنیا به غیر از خواب نیست
ای اجل!مهمان نوازی کن که دیگر تاب نیست

بین ماهی های اقیانوس و ماهی های تنگ
هیچ فرقی نیست وقتی چاره ای جز آب نیست!

ما رعیت ها کجا!محصول باغستان کجا!؟
روستای سیب های سرخ بی ارباب نیست

ای پلنگ از کوه بالا رفتنت بیهوده است
از کمین بیرون مزن امشب شب مهتاب نیست

در نمازت شعر می خوانی و می رقصی٬دریغ
جای این دیوانگی ها گوشه محراب نیست

گردبادی مثل تو یک عمر سرگردان چیست؟
گوهری مانند مرگ  آنقدر هم نایاب نیست!...

فاضل نظری

خوش به حال من و دریا و غروب و خورشید
و چه بی‌ذوق جهاني که مرا با تو نديد

رشته‌اي جنس همان رشته که بر گردن توست
چه سر وقت، مرا هم به سر وعده کشيد

نه کف و ماسه که ناياب‌ترين مرجان‌ها
تپش تب‌زده نبض مرا مي‌فهميد

آسمان روشني‌اش را همه بر چشم تو داد
مثل خورشيد که خود را به دل من بخشيد

ما به اندازه هم سهم ز دريا برديم
هيچ‌کس،‌ مثل تو و من،‌ به تفاهم نرسيد

خواستي شعر بخوانم دهنم شيرين شد
ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشيد

من که حتي پي پژواک خودم مي‌گردم
آخرين زمزمه‌ام را همه شهر شنيد

"محمد علی بهمنی"

فضای خانه که از خنده های ما گرم است

چه عاشقانه نفس می کشم ! هوا گرم است

دوباره "دیده امت "، زل بزن به چشمانی

که از حرارت " من دیده ام تو را " گرم است

بگو دو مرتبه این را که :"دوستت دارم "

دلم هنوز به این جمله شما گرم است

بیا نگاه کنیم عشق را ...نترس ! خدا ...

هزار مشغله دارد ، سرخدا گرم است

من و تو اهل بهشتیم اگرچه می گویند

جهنم از هیجانات مادو تا گرم است

...

به من نگاه کنی : شعر تازه می گویم

که در نگاه تو بازار شعرها گرم است

(زنده یاد نجمه زارع )

جای مردان سیاست بنشانید درخت
که هوا تازه شود ...
به خدا ایمان آرید ،
به خدایی که به ما بیلچه داد
تا بکاریم نهال آلو ؛
صندلی داد که رویش بنشینیم
وبه آواز قمر گوش دهیم ،
به خدایی که سماور را
از عدم تا لب ایوان آورد ،
و به پیچک فرمود :
«نرده را زیبا کن!»

" سهراب سپهری"

سادگي را

من از خواب يک پرنده

در سايه‌ پرنده‌‌اي ديگر آموختم

"سید علی صالحی"