جیمز لنگستون هیوز یکم فوریه‌ی ۱۹۰۲ در جابلینِ میسوری دیده به جهان گشود. هنگامی که کودکی بیش نبود پدر و مادرش از هم جدا شدند و پدرش راهی مکزیک شد. تا سن ۱۳ سالگی نزد مادر بزرگش ماند، آن گاه برای زندگی در کنار مادرش راهی لینکلن در ایالت ایلینوی شد و سرانجام در کلیولند، اوهایو سکونت گزید. در لینکلن بود  که سرودن شعر را آغاز کرد.

پس از فراغت از تحصیل، یک سال در مکزیکو و یک سال را در دانشگاه کلمبیا سپری کرد. در طی این سال، کارهای گوناگونی را تجربه کرد؛ از ‌آشپزی و کارگری در خشک‌شویی گرفته تا پیشخدمتی رستوران. سپس  به ملوانی روی آورد واز این طریق به اروپا و آفریقا سفر کرد. در سال ۱۹۲۴ راهی واشنگتن دی.سی. شد. وی نخستین کتاب خود را در سال ۱۹۲۶ منتشر کرد.

هیوز کارهای خود را بسیار متاثر ازنویسندگانی همچون پل لارنس دانبر، کارل سندبرگ و والت ویتمن می­داند. از عمده­ترین دلایل شهرت هیوز می­توان به ارائه­ کردن تصویرهای هنرمندانه و درخشان‌ از زندگی سیاهان آمریکا بین سال‌های دهه­ی ۲۰ تا ۶۰ و واردکردن سنت شفاهی و ریتم­های موسیقی جاز و بلوزِ سیاه­پوستان آمریکا در اشعارش نام برد.

یکی از مهم‌ترین شگردهای شعری هیوز به کار گرفتن وزن و آهنگ موسیقی «آمریکایی ـ آفریقایی» است. در بسیاری از اشعارش آهنگ جاز ملایم، جاز تند، جاز ناب و بوگی ووگی احساس می‌شود. در برخی از آن‌ها نیز چند شگرد را درهم آمیخته؛ به عنوان نمونه، آوازهای خیابانی و جاز و پاره‌ای از گفتارهای روزمره­ی مردم را یکجا به کار گرفته‌است. از نه سالگی ـ که نخستین بار جاز ملایم را شنید ـ به ایجاد پیوند میان شعر و موسیقی علاقه‌مند شد. این شاعر محبوب هارلم در ۲۲ می ۱۹۷۶ در اثر سرطان در نیویورک درگذشت.

"نشریه تخصصی یانوس"